|
وداع امام حسین(ع)گریز به قتلگاه وسفارش به حضرت سکینه(س) واحسرتا بنای جفا قویدی روزگار اولدی گینه فراقه مبدّل وصال یار ترک ایلمزدی وصل گُلی جور خاریله گر اوز اَلینده بلبلین اولسِیدی اختیار نه سفله ساز عجوزیدی دنیای دون و از نه پست طبعدور فلک پیر و کجمدار قویماز ایکی حبیب وفاداری بی رقیب ایتمز محبّت اهلینی بیر لحظه کامکار بیر مختصر وصاله مطوّل یازار فراق هر بیر مطوّل آیریلیقا مختصر عیار آموزگار نوع بشر مرتضی علی دُرج دهانیدن نه گوزل دُرّ ایدوب نثار هر چند سختدور ئولوم ، اونداندا سختدور احبابه آیریلیق غمی ، عشّاقه انتظار بیر ایل تمام اولور که پریشان خیالیله بیر جمعیله انیسیدی بو خاطر فکار سالدی آرایه دور فلک سنگ تفرقه ایستور ایده بیری بیریمیزدن بیزی کنار داش اولسا قلب آیریلیقا ایلمز دوام یوخدور غم فراقدن عالمده سخت کار بیر بیله سخت اولور غم هجران، نَچَکدی بس دشت بلاده سبط نبی ، شاه تاجدار اول ساعتیکه ایستَدی زینبدن آیریلا شرق خیمدن ایتدی طلوع آفتاب وار سَسلندی واردی بیر نفر الله رضاسینه من بیکسین آتین گَتوره ایلیه سوار نه قارداشیم قالور باشیم اوسته علم دوتا نه اکبریم ، اولا منه بیرده رکابدار شاهم اوزوم و لیک منیم یوخدی لشکریم لشکر سینوب ، نظامیم اولوب جمله تار و مار دشمنلریم باخور منی پوزقون گورور ، گُلور ایتدی عجب زمانه عزیز خدانی خوار اهل حرم نه گوردوله ناگه علی قیزی اَلدی عنان مُرتَجَز ، افسرده ، اشکبار سَسلور گَل ایلیوم آنام اوغلی اوزوم سوار غم چکمه یوخدی بیر نفر اولسون مُعین و یار امّا اجازه ویر قولومی بوینووا سالوم حسرت ، گوزیمده قالماسون ای میر نامدار قورخوم بودور که بیرده سلامت گورَن میم جسمون که اولمیوب هله ظلمیله زخمدار گَل آیریلیق زمانیدی بیر قول بویون اولاق روحیم تک ایندی که اولوسان جسمدن کنار اهل حرم بو حالیده بیردن هجوم ایدوب دوتقون آیی احاطه ایدوبلر ستاره لر بعضی اَیاقلاریندان اوپوب ، بعضی اَللرین هر خشک دیلده بیر دلیله لفظ آبدار سَسلردیلر هارا گیدوسَن ای اُمیدیمیز سَنسیز اولاق بو چولده کیمه بیز امیدوار دامانینه ایدردی بالا قیزلار اعتصام اولموشدی فاطمیّه لره محشر آشکار هنگامه ی قیامتیدی آل حیدره بوُلمَم که هاردا قالمیشیدی شیر کردگار یا فاطمه یِرون بوش او هنگامه ده سَنون زلفین یولاردی قیزلارون ایلردی آه و زار بعضی دیَردی گَل بیزی قِیتَر مدینیَه سَن ئولسَن اهل بیتوی بو قوم دون سُویار بعضی دیردی گیتمه گیدن گَلمیوب بو گون بی رحمدور اوزون بُولوسن قوم نابکار دوشدی او حالده گوزی ناگه سکینیه گوردی خزان اولان گُوله بنزور او گُل عُذار زلفون آلوب اَله ایله آغلور بولود کیمی گویا یاغیش یاغور چمنه موسم بهار فرمایش ایتدی آغلاما ، یاندورما قلبیمی عورتلرین عزیزی ، منه روح مُستعار تا من ساقام سرشکوی توکمه عُذاروه ایتمه یارالی قلبیمی بیر بیله داغدار مندن صورا چوخ آغلیاجاقسان زمانه ده گر قویسالار جماعت بی رحم و کین شعار عریان گورنده نعشیمی زلفون سال اوستیمه گوز یاشویله غسلیمی ویر نخل عُمره بار اشک تریله یو بدنیم گرد و خاکینی هر چند جسمیمی یوواجاق چشمه چشمه ثار بو سوزلری یادیندا خانم ساخلادی تمام اول وقته دین که قتلگهه ایلدی گذار گورجک آتاسینون قوری یِرده جنازه سین سَسلندی ای آدی شرف و عزّ و افتخار آیا او وقت اولوب که آچام زلفیمی یولام بو رسمدور ئولَنده آتا قیز ساچین یولار باشسیز جنازه سین آتانین بیر قوجاقلادی دیل آچدی درد دل دیماقا معدن وقار دور باخ حیالی عمَّمه نه حاله گور قالوب باشینده وار نه مقنعه ، نه چادر و خِمار از بس که یاندی آغلادی، آغلاتدی دشمنی ظلمیله گُلشنی پوزولان خسته دل هزار گیتدی آتا جنازه سی اوستونده هوشیدن هوش عالمینده ناگه ایشیتدی او دل فکار سویلور آتاسی شیعه لریمه یِتور سلام سویله سیزه غریب آتامین بیر پیامی وار جان تشنه ویرماقیمی ذکر ایدون منیم هر یِرده هر زمان ایچَه سوز آب خوش گوار گورسوز غریب ، غربتیمه نُدبه ایلیون اشک بصر توکون یوزه چون دُرِ شاهوار ئولدوردولر منی سپهِ کوفه بی گناه آتلار یارالی پیکریمی ایتدی خاکسار ای کاش اُولِیدوز اوندا که آلدیم قوجاقیمه بیر شَربه سو هواسینه بیر طفل شیرخوار رحم ایتمَدی گوزوم یاشینا قوم سنگدل سو ویردی صود اَمر بالاما تیر زهردار ای (( سعدی زمان )) سوزوی ایله سن تمام اولماز بو غم تمام ، تمام اولسا روزگار زنجاندا باروفین ایوینده مُحبّلر سندن بو نظمه اولدیلا صدقیله خواستار تودیع مجلسیدی او مجلس همان گئجه یازدون بو ماجرانی به عنوان یادگار هوشی باشیندا رسمیدی اولماز مسافرین ارباب فضل نقصه قبول ایلر اعتذار ****** مرحوم سیدرضاحسینی (سعدی زمان) برچسبها: سیدرضاحسینی سعدی زم
+ نوشته شده در دوشنبه ۲۷ اسفند ۱۴۰۳ساعت توسط حاج محمد محمد قاسمی
|
|
درباره وبلاگ  بسم الله الرحمن الرحیم
«مَن بَکی أَو أَبکی أَو تَباکی فی مُصیبهِ الحُسین حُرِّمَت جَسَدَهُ علی النار و وَجَبَت لَهُ الجَنَّه .» ؛هرکس در مصیبت امام حسین بگرید یا بگریاند و یا ( اگر گریه اش نیامد ) خود را به حالت گریه بزند ؛ جسدش بر آتش حرام شده و بهشت بر او واجب می گردد التماس دعا حاج محمد محمد قاسمی
|
