|
وداع امام حسین(ع) گئتمه رزمگاهه – الامان حسینیم ساخلا ذوالجناحی – بیر دایان حسینیم گئتمه گون مسلّمدی – زینبه بویوک غمدی گتمه بیر زمانی – ای آنام نشانی ای آتام علینون – یادگاری قارداش شوقیلن حقیقت – جان نثاری قارداش غملی زینبینون – غم گساری قارداش مهروی آلیشدیر گئت – زینبی دانیشدیر گئت گئتمه بو سلیقه – دؤز بش اون دقیقه قالدی تشنه قیزلار – خیمه لرده گریان گوزلرینده قانیاش – قلبیدن هراسان مخفیانه گلدیم – من حسین اولاردان آی باتوبدی اولدوزلار – خیمه ده آدامسیزلار آغلاشورلار الآن – یوخدی درده درمان ممکن اولسا قارداش – اهل عیالون آتما بینوا حرملر - ناله سین اوجاتما آیریلیق غمینده – زینبی قوجاتما قاندی گوزیاشیم قارداش،یوخدی قارداشیم قارداش گل امیدی کسمه – گئتمگه تلسمه گئتدیلر کومکلر – ئولدولر مناده غرق ماتم اولدوق – دشت نینواده لعنت ابن سعده – زادة زیاده حقّی ائتدیلر انکار – الده تیغ آتشبار قدّوی بوکللر – قانوی توکللر سن او پادشهسن – عالمینه مفخر گئتسون ئولسون الده – باش آچار پیمبر عرشیده ملک لر – ضجّیه گللّر اولماسون اسیر اولّوق – شمره دستگیر اولّوق ماتمونده یانّوق – چوللری دولانّوق من سنون شرارِ – محنتونده یانّام امروئیله دلدن – هر غمه دایانّام گر اجازه وئرسون – باشوه دولانّام سن سواره آت اوسته – من پیاده دل خسته سنلن عزّتیم وار – سرّی صحبتیم وار دوش یره آتوندان – عهد باغلاشاق گئت یاسلیوق غریبوک – با هم آغلاشاق گئت آخرین گوروشدی – بیر قوجاقلاشاق گئت زینبم سیه پوشم – دردیلن هم آغوشم دلده آهِ سردیم – واردی چوخلی دردیم دل شکسته یم من – سالما چوخ بلایه راضی اولما سن سیز – هی گلم نوایه باشیمه اوزون سال – لطف اوزیله سایه سن پناه عالم سن – یادگار خاتم سن رحم ایله حسینجان- ای حبیب یزدان عرضیمه برادر – ساخلا سن نظرده دی گوروم گلورسن – خیمه گاهه بیرده سن گلینجه قارداش – اگلشیم بو یرده ایش یتوبدی بن بسته– گوزلیوم بو یول اوسته گلمه سن عیان ایت – ئولمگون بیان ایت جان ویرنده زهرا – ایلینده رحلت آخرین نفسده – ایتدی بیر وصیت اوپ حسین بوغازین - آخرین ساعت دوندی گوزلری ابره – گیتدی یاره لی قبره من شریکِ رازون – قوی اوپوم بوغازون یا حسین ((فصیحی)) – درگهون غلامی وار سنون آدونلا – شأن و احترامی بو اوزاق مکاندا – عرض ایدر سلامی ای شهید عشق الله – وجه پاکی وجه الله قیل نظر گدایه – ایسته کربلایه ****** برچسبها: بلال فصیحی زاده
+ نوشته شده در پنجشنبه ۱۶ اسفند ۱۴۰۳ساعت توسط حاج محمد محمد قاسمی
|
|
درباره وبلاگ  بسم الله الرحمن الرحیم
«مَن بَکی أَو أَبکی أَو تَباکی فی مُصیبهِ الحُسین حُرِّمَت جَسَدَهُ علی النار و وَجَبَت لَهُ الجَنَّه .» ؛هرکس در مصیبت امام حسین بگرید یا بگریاند و یا ( اگر گریه اش نیامد ) خود را به حالت گریه بزند ؛ جسدش بر آتش حرام شده و بهشت بر او واجب می گردد التماس دعا حاج محمد محمد قاسمی
|
