|
نوحه ورود کربلا سال وفالی قارداش _ لنگه کاروانی تاپدی عشقون اهلی _ شهر کربلانی بو مکان دیار _ کربلادی قارداش کربلای اهل _ ابتلادی قارداش چون بلا نصیب _ للولادی قارداش بو مکاندا گورّم _ عزم لامکانی حسرتین چکردیم _ بو یرون نه مدت بسکی پایبندم _ عهدیمه به شدّت شکر اولا اورکدن _ زایل اولدی حسرت تاپدی اهل معنا _ روز امتحانی ای منیم وزیریم _ ای وفالی شیریم مهربان برادر _ یار و دستگیریم سویله دایر اولسون _ دفتر و دبیریم بیز بو شهرون اولدوخ _ جمله میهمانی آلتی آی دولاندوخ _ دشت غم فزاده وعده گاه عشقه _ گلمشوک جهاده اکبریم خیامه _ حمل اولار عباده دوغرانان وجودی _ لیلینون جوانی خوش گلور مذاقه _ بو یرون هواسی قاسم اللرینده _ قان اولار حناسی طوی اطاقی غارت _ هم اولار اساسی جان وئرر بالام تک _ قارداشیم نشانی اوخلانار ربابون _ صودامر بالاسی خیمه سینده آغلار _ بینوا آناسی چیخماز آشکاره _ چوخدی چون حیاسی سیل اشکی باغلار _ گول یوزه نهانی چوخ ائشتموشیدیم _ جدّ اطهریمدن وصف بو مکانی _ روح پروریمدن یاد ائدیب اوپردی _ گاهی حنجریمدن گاهی لبلریمدن _ شرح ائدن زمانی خیمه لر قورولسون _ بیر چوخور مکاندا قالسون اوردا بلکه _ عترتیم اماندا قانه من باتاندا _ قورخولی زماندا گورمسون رقیّه _ شمر بی حیانی دور خیمه گاهی _ حفر ائدون سراسر یول قویون فراره _ قیزلارا برادر حمله ور اولاندا _ قوم شوم کافر عترتیم او یولدان _ تاپسون الامانی بوردا آفتاب _ دین دوشر کسوفه توش اولار وجودیم _ نیزه و سیوفه باشیمی کسللر _ دالدان اهل کوفه آسمانه قالخار _ زینبون فغانی بیل بو سرّی سنده _ ای وفالی قارداش زیندن دوشرسن _ باش یارالی قارداش نهرون اوسته تندن _ قول آرالی قارداش اللی لر یخالّار _ تشنه قهرمانی بو فنا جهاندا _ اون گون عمرمیز وار اون بیر محرّم _ ناله عرشه قالخار باشیم اوسته زینب _ جان دیوب قان آغلار وای دیر حسینیم _ آغلادار جهانی ای (( صفا )) یازاندا _ نوحه هر مکاندا غسلی قان حسیندن _ قیل کمک تقاضا توک عذاره اشکون _ شعرون ایله افشا سنده اول حسینون _ غملی نوحه خوانی بو حسین دوای _ درد عاشقاندی دفن اولوب کفنسیز _ زینت جناندی غسل ائدیب ملکلر _ لیک غسلی قاندی سرور شهیدان _ اولدی جاودانی ****** حاج ناصر تبسّمی اردبیلی (صفا) برچسبها: ناصرتبسمی اردبیلی صفا
+ نوشته شده در سه شنبه ۲۱ اسفند ۱۴۰۳ساعت توسط حاج محمد محمد قاسمی
|
|
درباره وبلاگ  بسم الله الرحمن الرحیم
«مَن بَکی أَو أَبکی أَو تَباکی فی مُصیبهِ الحُسین حُرِّمَت جَسَدَهُ علی النار و وَجَبَت لَهُ الجَنَّه .» ؛هرکس در مصیبت امام حسین بگرید یا بگریاند و یا ( اگر گریه اش نیامد ) خود را به حالت گریه بزند ؛ جسدش بر آتش حرام شده و بهشت بر او واجب می گردد التماس دعا حاج محمد محمد قاسمی
|
